De marathon…

Dit doe ik nooit meer… 

De woorden die ik gebruikte na mijn allereerste marathon. 

Oktober 2013 heb ik voor het eerst een marathon gelopen. We hadden super goed getraind. Tot de 30 kilometer ging het heerlijk, we liepen met z’n drieën in een mooi strak tempo. Lekker aan de klets met elkaar. De route zelf was niks aan. Geen mensen langs de weg die je aanmoedigen, lange en kale stukken, wat het gevoel van verveling gaf. Pfff… niet echt motiverend. Maar we hielden de moed erin. De laatste 12 km vond ik verschrikkelijk. Mijn lijf deed pijn, ik voelde me misselijk, ik irriteerde me aan alles om me heen en kon mezelf moeilijk motiveren. Ik heb de marathon uitgelopen, maar kijk er niet blij op terug. Ik had gedacht dat ik een gevoel zou hebben van… YES… gewoon een marathon gelopen. Maar nee…

Gaat een paar maand overheen en mijn vriendin vraagt of ik met haar Rotterdam wou gaan lopen. Ik dacht…NEE nooit van m’n leven weer! Lieve Kris, Rotterdam is geweldig! Niet te vergelijken wat we afgelopen oktober hebben gedaan. Oke…doen we! Ben ook zo makkelijk over te halen ;) Zondag 13 april 2014 gaan we de marathon lopen van Rotterdam.

Hupsakeeee aan de bak weer met trainen. Al moeten we de nodige kilometers ook weer maken voor de Roparun, dit is juni, is het een mooie combi. Het trainen loopt allemaal best goed. Ik had het allemaal beter gepland in mijn agenda. Plannen is namelijk niet iets waar ik heel goed in ben. Maar al doende leert men. Een vaste ochtend voor m’n lange duurtraining. Iedereen is dan van huis, dus niemand heeft er last van dat ik lang van huis ben en hoef ik me daar ook niet rot onder te voelen. En de andere drie trainingen zijn wat makkelijker tussendoor te plannen. Een week voor de marathon hebben we samen de 30 km nog gelopen, onze laatste training. En ja… deze koste me toch nog best wat energie! Terwijl de week ervoor het allemaal nog zo makkelijk ging. Ik schiet compleet in de stress en twijfel of ik wel voldoende heb getraind. Maar ik moet het los laten, over een week is het al zover en zullen we zien of ik fit genoeg ben.

De dag voor de marathon is het belangrijk dat je je rust pakt en op tijd naar bed gaat, voldoende eet en drinkt. Ja, nu komen we terug op dat stukje plannen! Dat had ik niet zo slim gepland. De dag voor de marathon stond ik ‘s avonds nog op een lady’s night. En wat had ik aan? Hakken… oooohhh Krissie niet slim! Niet over nagedacht. En ik ben al geen kei in hakken lopen. Na ja doe je niks aan, het is al gebeurd. Om 22.00 uur kwam Patries om me op te pikken, zodat we direct die avond nog naar Rotterdam konden rijden om daar te slapen. Dit scheelde mooi de volgende morgen. Mijn lieve mams en zus hebben mijn spullen meegenomen, zodat ik zo snel mogelijk weg kon gaan. 00.15 uur waren we dan in Rotjeknor. Op ons slaapadresje konden we ook niet meteen naar bed gaan, want we hadden diegene lang niet gezien. Effe bijkletsen en dingen kortsluiten voor de volgende morgen. Ik kon mijn ogen niet meer open houden en mijn benen voelde niet tof door die rot hakken. Ik wou gewoon slapen. Morgen gewoon 42 km sjouwen… ik lijk wel gek! Snel douchen en in de hoogslaper die ik deze nacht mocht gebruiken.

Schrik! Oh ja, ik lig in een hoogslaper met een dekbed van Piet Piraat over me heen. Ik probeer die hoogslaper zo snel mogelijk uit te klimmen om het geluid van de wekker uit te zetten. Pfff… ben nog veel te moe en ik hoor nog niemand. Kruip nog effe in mijn peuterbed. Volgens mij ben ik ook direct weer in slaap gevallen en werd wakker doordat Patries maar eens kwam kijken of ik uit mijn coma kon ontwaken. Oke Kris, beentjes eruit en in je kleding! Goed ontbijten, want vandaag is het de grote dag dat ik een marathon lopen mag. Ja ik zeg het goed MAG, hahahaha…

Alles bij elkaar gepakt en zie dat ik mijn voedingsgelletjes op het aanrecht thuis had laten liggen. Weer lekker voorbereid de marathon in. Komt wel goed… heb wat mueslibollen, bananen en drinken is het belangrijkste voor onderweg. Geen stress!

Aangekomen in de stad is het flink doorstappen naar de startvakken. Wat een mensen al op de been! Wat een groot evenement. Nu komen de serieuze kriebels op! Oh ja, dat had ik niet verteld. Heel zenuwachtig was ik die ochtend, wel 3 keer op de wc gezeten. Normaal vind ik het lastig bij een ander thuis naar de wc te gaan, maar dat stadium was ik compleet voorbij. Echt niet meer bang dat ik tijdens de marathon nog naar de wc moet.

Een paar fotootjes schieten voor het thuisfront om te laten zien dat we er zin aan hebben. We horen de eerste geluiden om de marathon te gaan starten. Lee Towers begint te zingen… Walk on.. Walk on… Een knal van een startschot en gaan. De tranen biggelen me over de wangen. Waarom? Ik kan het je niet vertellen. Het voelde zo overweldigend. Mensen staan rijen dik aan de weg om iedereen aan te moedigen, heel gek om mee te maken. Je verwacht dat alleen bij de start en de finish veel mensen staan, maar nee hoor, over de hele route staan mensen en maken er een feestje van. Ze roepen je naam, staan muziek te maken, bieden je drinken en bananen aan. Een jongetje van ongeveer 8 jaar roept met een Rotterdams accent…’Hey meissie, je doet het super, volhouden!’ Ik schiet enorm in de lach. Ik zal er nog wel jeugdig uitzien ;)

Patries en ik kletsen normaal de hele training. Maar deze 42 km hebben we niet veel met elkaar gekletst. We waren onder de indruk van de vele mensen, het feest, de betrokkenheid, het voelde heel bijzonder. We waren allebei enorm aan het genieten van alles om ons heen. Maar ondanks alle gezelligheid en aanmoedigingen waren de laatste kilometers best bikkelen. Rond die 35 km is toch echt het punt dat je door moet gaan en niet moet opgeven. Want wat doet je lijf pijn! Ik vond het echt een gevecht met jezelf. Het liefst wil je stoppen en niet meer lopen, maar stoppen ga ik echt niet doen. Waar blijft die finish? 1 km… jeetje die kilometers gingen voor een uur geleden heel snel… het lijkt wel of we niet vooruit komen. Nadat we de hoek om waren, zagen we een lange straat waar een groot doek hing met finish! Wauw, wat gaaf. Mensen die roepen en juichen, die laatste meters heb ik niet meer gevoelt.

Wat een ontlading toen we de finish over waren. We pakten elkaar vast en ja ik moest huilen! Huilen van blijdschap dat we er waren, huilen om wat ik mezelf had aangedaan afgelopen vier en half uur. Maar het meest huilen om deze grote overwinning, want we hadden wel effe 42 km gelopen!

En ja ik heb het weer gezegd… Lieve Patries, ik doe dit nooit meer! 

* Maar ik blijf zo veranderlijk als het weer ;)


Over de auteur van deze blog:  eigenaresse van beautysalon trotz | moeder van 2 | getrouwd | baasje van Teun de hond | ondernemen | druk | gezellig | sportief | schrijven | hardlopen


One Comment on "De marathon…"

commenter

Ha ha lieffie…. en chaootje

Wat een avontuur hé..en nu bijna RopaRun… gaan we weer <3 Meer euhhh…
Volgens mij zei je de woorden niet na Zwolle hoor…want we waren al ingeschreven voor Rotterdam of tenminste die stond al vast hi hi ..Zwolle was om te oefenen weet je nog ;)
En lieve lieve lieverd ook al loop je m nog tien keer … ik heb heerlijk gelopen maar voor mij is het helemaal goed zo. Maar Ik zal je opvangen aan de finish en weer hetzelfde tegen je zeggen.. Luister eens naar je lijf.. ;) dikke kus

Laat een reactie achter

Name:
Email:
Website:
Comment:
XHTML: You can use these tags: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>